Vanaf zijn sterfbed in 1610 blikt de in armoede vervallen kunstenaar Caravaggio terug op zijn turbulente driehoeksverhouding met twee van de modellen voor zijn religieuze schilderijen: straatboef Ranuccio en Ranuccio’s maîtresse Lena.
In flashbacks herschept de film Caravaggio’s originele schilderijen in een reeks sublieme, gestileerde tableaux vivants, terwijl Jarman tegelijkertijd de homo-erotische subtekst van zijn werk onderzoekt, speculerend over de relatie van de kunstenaar met zijn favoriete model Ranuccio.
