De Hongaarse meester van de trage, indringende cinema is dit jaar overleden. We eren zijn nalatenschap en verdiepen ons opnieuw in zijn werk, zijn films die tijd nemen en blijven nazinderen.
Béla Tarr – Hongaarse grootmeester
Béla Tarr wordt beschouwd als een van de belangrijkste Europese filmauteurs van de afgelopen decennia. Hij won tientallen prijzen, onder meer op de festivals van Berlijn en Cannes, en ontving in 2023 een European Film Award voor zijn oeuvre. Al op zestienjarige leeftijd begon Tarr films te maken, aanvankelijk naturalistische en geëngageerde sociale drama’s en documentaires.
Na zijn opleiding aan de filmacademie in Boedapest ontwikkelde hij een eigenzinnige en invloedrijke stijl, gekenmerkt door extreem lange takes, minimale montage en een voorkeur voor adembenemend zwart-wit. Zijn personages leiden armoedige levens in doffe uitzichtloosheid op het desolate Hongaarse platteland. Tarr toont het bestaan ontdaan van franje en nodigt zijn kijkers uit tot mededogen.
Tarr maakte negen speelfilms en werd de onbetwiste Oost-Europese koning van de slow cinema. Niemand beheerste de kunst van de lange, omzwervende camerabeweging zo voortreffelijk, en niemand wist daarmee zulke tastbaar droefgeestige én hypnotiserende werelden te scheppen. In zijn werk zijn stijl en inhoud onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Op het programma
Werckmeister Harmóniák (2000)
Een mysterieuze prins arriveert met een gigantische, opgezette walvis in een afgelegen dorp. Door zijn komst kantelt de orde en ontspoort de gemeenschap in collectief geweld.
Damnation (1988)
In een grauw mijnstadje volgt Damnation een kleine crimineel die hopeloos verliefd is op een clubzangeres, terwijl hij langzaam wegzinkt in moreel en emotioneel verval.
Family Nest (1979)
Irén en haar dochter leven opeengepakt in een klein appartement met familieleden van haar afwezige man, wat leidt tot steeds hevigere conflicten. De droom van een eigen woning fungeert als laatste hoop in dit claustrofobische portret van armoede, jaloezie en sociale uitzichtloosheid.
Sátántangó (1994)
Sátántangó blijft Tarrs magnum opus en een van de radicaalste films van de 20ste eeuw. Het zeven uur durend epos gaat over de ineenstorting van het communisme in Oost-Europa, en de materiële en spirituele neergang die daarop volgde. De film is gebaseerd op de roman van Nobelprijswinnaar László Krasznahorkai, met wie Tarr intens samenwerkte.
PRAKTISCH
De film duurt 7u19. We voorzien twee pauzes.
- DEEL 1 | 14u – 16u07
- PAUZE 1 | tot 16u30
- DEEL 2 | 16u30 – 18u34
- PAUZE 2 | tot 19u
- DEEL 3 | 19u – 22u
