Waar de meeste films hun spanning uit montage halen, vervangt bij Tarr het camerawerk die montage. In Damnation reeg hij verschillende kaders vloeiend en onzichtbaar aan elkaar, wat een totaal andere relatie creëert tussen camera en acteurs. De film kwam met zijn hallucinant trage beelden bij veel cinefielen binnen als een mokerslag.
In een grauw mijnstadje volgt Damnation een kleine crimineel die hopeloos verliefd is op een clubzangeres, terwijl hij langzaam wegzinkt in moreel en emotioneel verval.
Het iconische openingsshot – een kabelbaan die steenkool door het landschap transporteert alvorens de camera langzaam terugwijkt naar de protagonist – is meteen een sleutel tot Tarrs oeuvre. Het gaat niet om het volgen van een verhaal, maar om ervaren, zien en horen. “Ik wilde je niet het verhaal tonen, maar het leven van deze man laten zien”, aldus Tarr in 2012.
Béla Tarr (1955–2026), de Hongaarse meester van de trage indringende cinema, is dit jaar overleden. We eren zijn nalatenschap en verdiepen ons opnieuw in zijn werk. Je vindt een overzicht van alle films uit de retrospectieve in Lumière Antwerpen hier.
